Aan(ge)slagen

Sinds vandaag is het tastbaar. Is het ook gebeurd dichtbij. Op slechts een paar kilometer van mijn werkplek. Op een plaats waar ik ook al met mijn kinderen was. Ik voel een mix van verachting, woede en verdriet. Krijg het beeldfragment van huilende kinderen amper uit mijn hoofd. Want vandaag bloedde ons land. Werden we geraakt in het fundament van onze samenleving. Het recht op veilig zijn.

De stille getuige

Deze morgen werden we verrast toen we de voordeur openden. Aan de deur lag een bundeltje. Twee tijdschriftjes en een klein foldertje verpakt in doorzichtig gerecycleerd plastiek. Ik wist meteen wie onze weldoener was. Het was die oude vriendelijke man én getuige van Jehova. De man vereert ons huis af en toe met een kort bezoek. Maar verdwijnt vaak even snel als hij verschijnt. Want een echte prater is onze atypische getuige van Jehova niet.

De rekenengel

Gisteren namen we afscheid van een bijzonder iemand. Geen afscheid in de zin van “sterven” maar wel ééntje van “nooit meer zien”. En al weten we het reeds twee weken, toch went het idee niet echt. Omdat Sien onze jongste zoon zo dapper op weg heeft gezet. Maar vooral omdat we als gezin echt van haar zijn gaan houden.

Photo Challenge #1 – Moliets-et-Maâ

In 2008 gingen wij als gezin voor het eerst op zomervakantie naar Frankrijk. Bestemming was Moliets-et-Maâ, een klein dorpje aan de Atlantische Oceaan. Gelegen in département Landes nabij de Spaanse grens. Een beetje onbezonnen had ik de vakantie vastgelegd. Want de afstand (1023 km) deed me duizelen. En dan had ik nog geen rekening gehouden met onze twee ukkies van toen 4 en bijna 3, die we al die tijd rustig zouden moeten houden.

Weekend zonder mama

Ten huize Kwimkslag zijn we met vier. Drie mannen en één vrouw. Logisch dus dat hier heel wat testosteron aanwezig is. En dat maakt het voor mama niet zo makkelijk. Toch staat ze meer dan haar mannetje. Sterker zelfs, mama zorgt er op haar ééntje voor dat het evenwicht met dat oestrogeengehalte steeds opnieuw wordt hersteld. Ze zorgt er ook persoonlijk voor dat onze thuis een échte thuis is. Met een ziel, een hart en een gastvrijheid voor iedereen.

vrijheid

Los en dapper … maar alleen

Volgend jaar moet onze oudste naar de grote school. Dan eindigt het schoollopen in de vertrouwde omgeving van de naburige dorpsschool. Binnenkort bezoeken we daarom ook de grote scholen in de omgeving. Op zoek naar een plek waar hij zich goed zal voelen en verder groeien kan. Het wordt opnieuw een stukje loslaten. Opnieuw een stapje op weg naar groter worden.

Wim snuift kerstsfeer op in Londen

Tussen kerst en nieuw(jaar) trokken wij voor 3 dagen naar Londen. Londen, met haar 14 miljoen inwoners één van of zo niet de grootste metropool van Europa. De keuze voor de hoofdstad van Groot-Brittannië kwam er op aangeven van onze oudste kapoen. Die wou de grootstad bezoeken tijdens de kerstperiode. Een periode die voor hem gelijk staat aan de mooiste tijd van jaar. Dus dames, wees maar zeker, de romanticus in de jonge knaap is al volop aanwezig.